Henry Rollins พูดถึงแกรมมี่: "ผมไม่ต้องการถ้วยรางวัล"
Far Out Magazine เผยแพร่บทความเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2026 ทบทวนมุมมองของ Henry Rollins นักร้องและนักเขียนชาวอเมริกัน ที่ตั้งคำถามต่อรางวัลแกรมมี่มาอย่างยาวนาน แม้ Rollins จะเคยคว้ารางวัล Best Spoken Word Album ในปี 1995 จากผลงาน Get in the Van แต่เขายังคงมองว่าการนำศิลปะเข้าสู่กรอบการแข่งขันเป็นเรื่องมีปัญหาในตัวมันเอง บทความเดียวกันยังกล่าวถึงกรณีของ The Weeknd, Frank Ocean และ Sinéad O'Connor ที่แสดงจุดยืนคว่ำบาตรหรือไม่เข้าร่วมงานแกรมมี่เช่นกัน
ประสบการณ์การรับรางวัลของ Rollins
ตามรายงาน ในวันที่ไปร่วมงาน Rollins สวมชุดลำลองสำหรับซ้อม เพราะรูปลักษณ์ไม่ตรงตามธรรมเนียมโบว์ไทบนพรมแดง จนถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเรียกหยุด ส่วนถ้วยรางวัลที่ได้มา เขาเล่าว่าหายไปนานหลายปี เพิ่งได้กลับคืนมาเมื่อไม่นานนี้ และปัจจุบันวางอยู่ในออฟฟิศของเจ้านายเขา
Rollins เปรียบเทียบถ้วยรางวัลกับของที่ระลึกอีกแบบในวงการเพลง นั่นคือแผ่นเสียงระดับแพลตินัมและทองคำ ซึ่งเขาบอกว่าได้รับมาไม่น้อย ส่วนใหญ่ไม่ใช่ผลงานของตัวเอง แต่เป็นอัลบั้มที่เขามีส่วนร่วม แผ่นเหล่านั้นเขาจะขอบคุณ เซ็นชื่อ แล้วบริจาคให้นำไปประมูลระดมทุน แม้ประมูลได้แค่ 88 เซนต์ก็ยังถือว่ามีคนได้ของไป
แต่ถ้วยรางวัลเป็นอีกเรื่องหนึ่ง เขามองว่าการมอบรางวัลให้ศิลปะเท่ากับบอกว่าเพลงของคนหนึ่งดีกว่าอีกคนหนึ่ง ทั้งที่สุดท้ายมันก็เป็นเพียงเพลงเพลงหนึ่ง "ผมไม่ต้องการถ้วยรางวัลสำหรับมัน"
กรณีอื่นที่รักษาระยะห่างจากแกรมมี่
Rollins ไม่ใช่กรณีเดียว รายงานระบุว่า The Weeknd ประกาศคว่ำบาตรงานประกาศรางวัลนี้อย่างถาวร หลังอัลบั้ม After Hours และซิงเกิล Blinding Lights ไม่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงเลย ส่วน Frank Ocean เคยปฏิเสธที่จะส่งอัลบั้ม Blonde เข้าประกวด พร้อมวิจารณ์ว่าระบบรางวัลล้าสมัยและไม่สามารถเป็นตัวแทนของศิลปินรุ่นใหม่ได้
กรณีที่มีชื่อเสียงมาก่อนหน้านั้นคือ Sinéad O'Connor ซึ่งได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในปี 1991 แต่ปฏิเสธที่จะเข้าร่วมงาน พร้อมออกจดหมายเปิดผนึกวิจารณ์ความเป็นเชิงพาณิชย์สูงของงานประกาศรางวัล และสิ่งที่เธอเรียกว่า "ค่านิยมทางวัตถุนิยมที่จอมปลอมและทำลายล้าง" เธอเชื่อว่าหน้าที่แท้จริงของผู้สร้างสรรค์งานศิลปะคือการสร้างแรงบันดาลใจ ชี้นำ และเยียวยาผู้คน สุดท้ายเธอคว้ารางวัล Best Alternative Music Performance จากผลงาน I Do Not Want What I Haven't Got แต่ก็ไม่ได้ไปรับรางวัลด้วยตัวเอง
ข้อสรุปจาก Far Out Magazine
Far Out Magazine สรุปกรณีเหล่านี้ไว้ในทิศทางเดียวกันว่า ไม่มีผู้ชนะที่เป็นภาวะวิสัยในโลกศิลปะ รางวัลสะท้อนเพียงมุมมองของอุตสาหกรรมในช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่คุณค่าที่แท้จริงของตัวผลงาน