Madonna เปิดใจเรื่องการแสดง: ธุรกิจที่ไม่ง่ายอย่างที่คิด
สื่อดนตรีอังกฤษ Far Out Magazine เผยแพร่บทความเมื่อวันที่ 23 กันยายน 2026 ย้อนสำรวจเส้นทางการแสดงภาพยนตร์ของ Madonna ที่ยาวนานหลายทศวรรษ โดยชี้ว่าเธอเริ่มต้นสายงานนี้ได้ไม่เลว ภาพยนตร์เรื่อง Desperately Seeking Susan ในปี 1985 ยังคงได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในผลงานเด่นของยุค 1980 จนถึงทุกวันนี้ แต่ผลงานถัดมาอย่าง Shanghai Surprise และ Who's That Girl กลับล้มเหลวทั้งด้านคำวิจารณ์และรายได้
จาก Desperately Seeking Susan ถึงรางวัล Golden Raspberry
ตามการรวบรวมของ Far Out Magazine แม้ภาพยนตร์หลายเรื่องของ Madonna จะประสบปัญหาทั้งรายได้และเสียงวิจารณ์ แต่เธอก็ไม่ได้หยุดรับงานแสดง ยังคงพยายามคว้าบทบาทสำคัญต่อไป โดยได้รับการยอมรับในระดับหนึ่งจาก A League of Their Own และ Evita ขณะที่ Body of Evidence, The Next Best Thing และ Swept Away กลับถูกวิจารณ์อย่างหนัก
บทความระบุว่า เธอสะสมการเข้าชิงและได้รับรางวัล Golden Raspberry Awards จำนวนมาก จนกลายเป็นหนึ่งในดาราที่ได้รับรางวัลนี้มากที่สุดในประวัติศาสตร์ของรางวัลดังกล่าว
เหตุผลที่ยังคงเล่นหนังต่อไป
เกี่ยวกับเหตุผลที่ยังคงทุ่มเทกับการแสดงภาพยนตร์ Madonna ให้สัมภาษณ์กับ Q Magazine ในปี 1994 ว่า "if I want to do something, I do it" (ถ้าฉันอยากทำอะไร ฉันก็จะทำ) เธออธิบายว่าภาพยนตร์เป็นรูปแบบศิลปะที่ยิ่งใหญ่ และเมื่อเริ่มถ่ายมิวสิกวิดีโอ เขียนเรื่องราวเชิงเล่าเรื่อง แล้วลงมือถ่ายทำจริง ก็จะเกิดความคิดขึ้นมาเองว่า "ทำไมไม่ถ่ายเป็นภาพยนตร์ไปเลย" แต่เธอก็เสริมว่า "it's not an easy business" (นี่ไม่ใช่ธุรกิจที่ง่ายเลย)
"ชื่อเสียงคือภาระ": คำอธิบายจาก Madonna เอง
ในบทสัมภาษณ์เดียวกัน Madonna ยอมรับว่าส่วนหนึ่งที่ทำให้ผลงานการแสดงของเธอไม่ได้รับเสียงตอบรับที่ดีนัก มาจากชื่อเสียงของตัวเธอเอง เธอบอกว่าตนเองแบกภาระมากมายติดตัว ทำให้ผู้ชมแยกไม่ออกระหว่างตัวเธอบนจอกับภาพลักษณ์ที่สื่อสร้างขึ้น
เธอยกตัวอย่าง Body of Evidence ที่เข้าฉายในช่วงเวลาใกล้เคียงกับหนังสือภาพ Sex ของเธอ ทำให้ผู้ชมจำนวนมากมองว่าสิ่งที่ปรากฏบนจอคือตัวตนจริงของเธอ ไม่ใช่ตัวละคร เธอบอกว่าความท้าทายพิเศษของตัวเองคือการหาบทบาทที่สามารถก้าวข้ามภาพจำเหล่านี้ไปได้
Far Out Magazine สรุปในบทความว่า นอกเหนือจากปัจจัยเรื่องชื่อเสียงแล้ว ความสำเร็จในวงการเพลงป็อปก็ไม่ได้แปลว่าจะมีความสามารถด้านการแสดงไปด้วย ซึ่งเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เสียงวิจารณ์ด้านการแสดงของเธอไม่เคยไล่ทันความสำเร็จด้านดนตรี